Deadlines zijn niet dodelijk

Vanmorgen was ik wat aan het rondneuzen op Facebook en bleef hangen bij een bericht van Thomas Olde Heuvelt. Thomas heeft kennelijk wat moeite om zijn volgende boek af te krijgen en heeft daarover contact gehad met zijn uitgever. 'Ik heb een harde deadline nodig,' had hij gezegd. 'Geen probleem,' was het antwoordt. 'Eén april.'
      Ik neem aan dat het geen één-april grap was, maar een serieuze stok achter de deur. Dat woord 'deadline' waar veel schrijvers het altijd over hebben en die ze kennelijk nodig hebben om te kunnen schrijven: wat is dat eigenlijk en heeft het nut? Deadline's zeggen eigenlijk helemaal niets als er geen consequentie aan verbonden is. Jezelf een deadline stellen lijkt mij compleet onzinnig. Waarom zou je je er aan houden? Wat gebeurd er als je het niet haalt of er een loopje meeneemt en er overheen springt? Niets, want je hebt er geen dodelijke lijn van gemaakt. Die deadline van Thomas zou echt kunnen werken als de uitgever er bij had gezegd dat hij een andere uitgever kon gaan zoeken als op één april geen afgerond manuscript op hun bureau ligt. Het zou kunnen dat ze dat wel hebben gezegd en Thomas dat liever niet deelt op Facebook, maar ik denk niet dat die uitgever zo ver gaat. Dus een deadline is een loos woord zonder dreiging en zonder drang. Als je kop er niet af gaat doe je nog steeds geen moeite.
      In mijn fantasie zag ik ook vaak dodelijke lijnen aan de horizon. Die doemden op als ik me er niet toe kon zetten om te gaan schrijven. Ik  zocht excuses en uitvluchten en liep er gewoon overheen zonder dood neer te vallen. Waarom? Omdat ik bij voorbaat al wist dat er toch niets zou gebeuren. Voor het komende jaar doe ik het woord 'deadline' dan ook in de ban. Komt er niets, dan komt er niets. Niets aan te doen en niets mee doen. Geen afgronden en valkuilen waar ik overheen moet om de lijn voor te blijven die steeds dichterbij komt en me wil wurgen. Geen gehijg in mijn nek en kronkelwortels die me bij mijn enkels grijpen en me meesleuren naar de diepte.
      Deadlines zijn niet dodelijk, dus waarom zou ik me er nog zorgen om maken. Ik laat me niet meer opjagen, opjuinen, uit de tent lokken en vooruit branden. Nee, ik ga gewoon schrijven.

Facebookmoe

Vandaag besloten om voorlopig niet meer op facebook te komen. Het is moeilijk en blijft moeilijk en voelt, zoals wel vaker wordt gezegd, als een verslaving. Toch wil en moet ik facebook links laten liggen om eindelijk weer eens wat meer schrijfmeters te kunnen maken.

Een tijdje terug was ik behoorlijk actief wat het schrijven van verhalen betreft. Voor zowel de Harland Award als de Fantastels schrijfwedstrijd een verhaal ingeleverd en ik heb een verhaal klaarliggen voor de Ganymedes-bundel van komend jaar, maar daarna hield het op. Wat ik ook probeer, er komt niets 'zinnigs' meer uit mijn pen. Tijd voor verandering om de motor weer aan het draaien te krijgen.

Het langere werk, dat is mijn doel.

Gentasia Awards

Ik kwam er vanmorgen eindelijk achter in welke van de zes Gentasia-bundels mijn verhaal 'Mijn betovergrootmoeder' wordt opgenomen. In de tweede bundel sprookjes voor kinderen dus. Er blijkt dus een gesloten Facebook-groep te zijn voor auteurs die meedoen aan dit project. Beter laat dan nooit, zal ik maar zeggen. Het wordt denk ik nu tijd dat ik eens nadenk over de promotie van mijn verhaal. Hier is alvast de cover van de bundel. Ziet er goed uit. Daar ligt het vast niet aan als ik de Gentasia-awards 2014 niet win.

























Uitgeverij Annibo heeft ook haar website vernieuwd. Iedere auteur heeft nu een eigen auteurspagina, waar je meer over hem / haar kunt lezen. Op die van mij staat een mooi overzicht van mijn publicaties in bundels en tijdschriften in zowel het Nederlands als het Drents. Wie weet schrijf ik ooit ook nog wel eens iets in het Vlaams. Lijkt me een leuke uitdaging.